میراث درخشان ایران در علم
از ستاره‌شناسی تا نور‌شناسی — دانشی که جهان را شکل داد
تمدن ایران یکی از درخشان‌ترین میراث‌های علمی تاریخ بشر را به جهان هدیه کرده است. در دوران طلایی اسلام، دانشمندان ایرانی پایه‌گذار بسیاری از شاخه‌های علمی بودند که امروز ستون‌های دانش مدرن هستند.
ابن سهل
۹۴۰ – ۱۰۰۰ میلادیقانون شکست نور، که در غرب به نام «قانون اسنل-دکارت» شناخته می‌شود، در واقع نخستین بار توسط ابن سهل ریاضی‌دان ایرانی در رساله‌ای درباره آینه‌ها و عدسی‌های سوزان کشف و فرمول‌بندی شد —بیش از ششصد سال پیش از اسنل.
ابن سینا (ابوعلی سینا)
۹۸۰ – ۱۰۳۷ میلادیپدر پزشکی مدرن. کتاب «قانون در طب» او بیش از پانصد سال در دانشگاه‌های اروپا تدریس می‌شد و هنوز هم یکی از مهم‌ترین متون پزشکی تاریخ به شمار می‌رود.
خوارزمی
۷۸۰ – ۸۵۰ میلادیپدر جبر. واژه «الگوریتم» از نام لاتین‌شده او گرفته شده است. آثار او پایه‌های ریاضیات و علوم رایانه مدرن را بنا نهاد.
عمر خیام
۱۰۴۸ – ۱۱۳۱ میلادیریاضیدان، ستاره‌شناس و شاعر. تقویم جلالی او از تقویم گرگوری دقیق‌تر است. رباعیات او نیز یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار ادبی جهان است.
نصیرالدین طوسی
۱۲۰۱ – ۱۲۷۴ میلادیبنیانگذار مثلثات به عنوان یک شاخه مستقل ریاضی و سازنده رصدخانه مراغه، یکی از مهم‌ترین مراکز نجومی تاریخ.
یک یادداشت شخصی
در مسیر تحصیلات دکتری‌ام، با یک دختر ایرانی ملاقات کردم که تأثیری عمیق و ماندگار بر زندگی‌ام گذاشت.
او روحی مهربان، خردمند و سرشار از عشق است. در دوران دکتری‌ام، رویدادهای شخصی بسیار سختی مرا عمیقاً تکان داد. او در آن لحظات تاریک، با صبر و مهربانی در کنارم ایستاد و به من قدرت ادامه دادن را بخشید. بدون حمایت او، به احتمال زیاد تحصیلات دکتری‌ام را رها کرده بودم.
هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند سپاس مرا به اندازه کافی بیان کند. او سزاوار این اشاره کوچک در سایت من است — و بسیار بیشتر از این.